Londyn, jedna z bardzo późnych godzin lipcowego wieczoru/nocy (było coś koło 23.). Mozolnie przedzieram się autobusem przez zatłoczone ulice metropolii. Nagle zauważam bardzo długą kolejkę młodych ludzi wyczekujących przed jedną z wielu tamtejszych księgarni. Z peleryną na grzbiecie i patykiem w dłoni przy skąpym świetle latarni żarliwie pochłaniali kolejne strony jakiejś książki – jednej z części przygód Harry’ego Pottera. Fenomen tej powieści i olbrzymiego zainteresowania, jakie wzbudziła postanowiłem sprawdzić osobiście – zaczynając od części pierwszej.

Główna postać to młody sierota, mieszkający wraz ze swoim wujem i ciotką (oraz ich synem). Ofiara wiecznego dokuczania jest niesamowicie zdziwiona, kiedy pewnego dnia dowiaduje się, że będzie uczyć się w Hogwarcie – szkole dla czarodziejów. Chłopak z wielką nieśmiałością poznaje panujące tam zwyczaje i odkrywa kolejne tajniki magii. Zaprzyjaźnia się z Ronem i Hermioną, a niedługo później razem odkrywają pewną tajemnicę. Więcej zdradzać nie wypada...

Tak więc nic odkrywczego opisywana powieść nie zawiera i naprawdę nie warto (tak mi się przynajmniej wydaje) rozwodzić się szczegółowo nad kolejnymi postaciami i miejscami w niej występującymi. O książce mówiono mi, że również dorośli mogą ją śmiało przeczytać, więc spodziewałem się, że zawiera jakieś głębsze myśli – niesłusznie. Poszczególne przygody nie wywołują także pojawienia się gęsiej skórki i śledzi się je bez większego podniecenia. Nietrudno wyczuć z góry zaplanowaną kontynuację powieści i zostawiony na przyszłość dokładniejszy opis historii pochodzenia Pottera.

Powieść stała się bodźcem sprawiającym, iż młodsza część czytelników (kompletnie zdominowana przez telewizję i gry komputerowe) została przyciągnięta do czytania – i bardzo dobrze. Osobom dorosłym, jednakże, książki nie polecam – nie jest ona, co prawda, zła, lecz mocno przeciętna. Sięgnąć po nią należy tylko wtedy, gdy pojawi się chęć oderwania się od szarej rzeczywistości.


Plusy:

+ powieść skutecznie rozbudziła u młodych osób chęć czytania;
+ szybko się czyta.


Minusy:

- akcja nie wciąga i jest przewidywalna;
- książka nie potrafi pochłonąć czytelnika;
- łatwo wyczuwalne jest "oszczędzanie" treści z myślą o następnych tomach.

Książka "Harry Potter i kamień filozoficzny" opisuje bogate w tajemniczość i przygodę życie jedenastoletniego Harry'ego. Czyta się ją błyskawicznie, akcja wartko pędzi i nie wymaga od czytelnika wielkiego wysiłku. Książka jest pozbawiona rozważań filozoficznych (jakby na przekór tytułowi) oraz wnikania w psychologiczne aspekty działalności człowieka, zresztą po co, skoro ten człowiek okazuje się nie człowiekiem, tylko czarodziejem, a jego świat tylko od czasu do czasu zahacza o świat ludzki (mugoli - czyli nas). Jest książką dla tych, którzy nie czytali zbyt wiele i chcą polubić czytanie, a mają raczej więcej niż 11 lat. (Grubość książki - jak i całej serii - na pewno nie zachęca młodszych czytelników do samodzielnnego przeczytania jej). Przeczytałam wszystkie książki z tej serii (bynajmniej nie z powodu zachwytu nad nimi, powodem była chęć dyskusji na ten temat z własnym synem). Nie polecam książki nikomu, bo nie ma w niej takich fragmentów, które chciałoby się czytać i czytać, nie ma w niej jakichś niezapomnianych cytatów, które powtarza się sobie, bo coś sobą wnoszą. Nie jestem również przeciwnikiem książki o Harrym Potterze. Przywodzi mi na myśl raczej książki typu "Wszystko dla pań", z tym że chodzi raczej o czytelnika młodszego (i to nie zawsze rocznikiem). Cieszy mnie fakt, że spora część czytelników pani Rowling przechodzi bezboleśnie od "Harry'ego" do "Hobbita" i to właśnie zaliczyłabym na plus.

"Harry Potter i kamień filozoficzny" to świetna książka! Opowiada o osieroconym chłopcu, który uratował świat, zanim nauczył się mówić i chodzić. Harry, dorastając u swoich strasznych wujostwa, mimo panującej wokół niego złej atmosfery, stał się skromnym chłopakiem, który nie chce, by nazywano go bohaterem. W szkole uczy się nareszcie tego, czego powinien i jest z tego powodu bardzo szczęśliwy. Na początku ma wiele problemów ze zwykłymi dla czarodziejów sprawami, ale szybko się przystosowuje.

Jest to pierwsza część serii o młodym czarodzieju. Wszystkie są wspaniałe i wciągające, ale ta jest jedyna i niepowtarzalna, bo Harry dopiero dowiaduje się, że jest magikiem, a autorka wprowadza nas w ten nowy (dla nas i dla Harry'ego) świat.

Gorąco polecam.