Kulminacyjny moment i łabędzi śpiew rockowego już wtedy giganta. Ostatni studyjny album w dorobku tej angielskiej formacji jest wspaniałym podsumowaniem kilkuletniej działalności. Dzieło powstałe w nie najlepszej atmosferze w zespole, co o dziwo nie odbiło się na jakości tej płyty. Najkrócej mówiąc, rockowe trio w życiowej formie, ze szczególnym uwzględnieniem Stinga, który okazał się tu znakomitym kompozytorem i wręcz fenomenalnym wokalistą w każdym z utworów. Wspomnijmy też o znakomitej grze Summersa, który chyba urodził się po to, by grać w The Police, no i nadającym temu wszystkiemu odpowiednie tempo Copelandzie. Znajdziemy tu utwory dynamiczne, pełne werwy, takie jak obydwie części kompozycji "Synchronicity", ale także niepozbawione pięknych melodii, tego szczególnego, jakże oryginalnego police'owego uroku. Znajdziemy tu również zapierające dech w piersiach ballady - "Every Breath You Take" i "Tea In The Sahara". Ta druga to kameralna, oniryczna piosenka, oparta na wysokim, bardzo przejmującym śpiewie Stinga, jakby kroczącej, czujnej perkusji Copelanda i niezwykłej, ślicznie zanurzonej w pogłosach gitary Summersa, natomiast ta pierwsza przedstawia zespół w stricte rockowej, delikatnej, przejmującej, ale i zdecydowanej formie. Efekt? - najwiekszy przebój i jeden z najładniejszych utworów w całym dorobku The Police.