Większość Reality Killed The Video Star została napisana w studio domowym Robbiego w Los Angeles i nagrana w Londynie. Wśród współautorów piosenek znajdziemy takich artystów, jak Soul Mekanik, Brandon Christy, Richard Spencer i Scott Rudin, Chaz Jankel, Guy Chambers, czy Fil Eisler. Album wyprodukował legendarny Trevor Horn. "Dodał do nagrania coś, czego moje płyty jeszcze nie miały swój geniusz" mówi Robbie. "Uważam, że cała płyta, kawałek po kawałku, brzmi potężnie". Stylistyczny rozrzut pomiędzy piosenkami jest szeroki i żywiołowy, jak na każdym albumie Robbiego Williamsa. "Mój gust obejmuje wiele gatunków" mówi wokalista. "Nie wiem, czego nie można lub nie powinno się robić. Od każdej reguły są wyjątki: najwyraźniej tym wyjątkiem jestem ja. Lubię być wyjątkiem od dowolnej reguły." Klimat i tematyka piosenek są równie zróżnicowane, od apokaliptycznej teorii spiskowej pierwszego singla "Bodies" ("it's the modern middle ages" "mamy nowoczesne średniowiecze" śpiewa Robbie) po hymn dla poległego ("Morning Sun") ; od dzisiejszej epidemii sławy ("Starstruck") po najbardziej tradycyjny temat świata, czyli "moją pierwszą pieśń miłosną" "Won't Do That To You". Niektóre dotyczą spraw, na które Robbie wciąż czeka - "mnóstwo piosenek, które śpiewam, stają się później rzeczywistością" zauważa. Inne są efektem odpoczynku i refleksji: "Spędziłem trochę czasu na tej planecie, kilka lat minęło od początku mojej kariery, a teraz spoglądam wstecz i myślę: K***wa mać! Gdzie się podziało tyle czasu? Co się stało? Wciąż czuję się jakbym miał 23 lata. Nic się nie zmieniło. Zmieniło się wszystko."
"Dla mnie ta płyta jest symbolem przełomowego momentu w mojej karierze. Wyznacza kierunek, którym podążę. Zdarzyło mi się po drodze kilka świetnych numerów. Ale o tym się zapomina. Zapominamy, czego dokonaliśmy. To przeszłość. Nieco się obawiam, bo od trzech lat nic nie wydałem, ale z każdą premierą wiąże się strach tak już mam. Nie mogę się doczekać śpiewania tych kawałków ludziom i oglądania ich reakcji. Pragnę wprowadzić słuchaczy w euforię, porwać do tańca, sprawić, że na 50 minut zapomną kim są i gdzie są i w tym czasie odnajdą siebie w tych piosenkach. Nigdy nie wiadomo, co płyta będzie znaczyć dla odbiorców, dopóki się nie ukaże, ale wierzę, że ten album jest magiczny. Sądzę, że jest fantastyczny. Bardzo lubię tę płytę i jestem z niej szalenie dumny - uważam, że jest zajebista i mam nadzieję, że inni się ze mną zgodzą. Chcę by była tą płytą, którą ludzie będą wspominać na dźwięk mojego nazwiska."