Prawie dzieciństwo to zaskakująca autobiograficzna opowieść o nazizmie oglądanym oczami dziecka, mistrzowsko ukazana prawda o czasach, których dzieciństwo i młodość uczyniły przekleństwem. Bohater – kilkuletni syn niemieckiego oficera, bliskiego współpracownika Hitlera, dorasta w austriackim majątku ziemskim swych dziadków antyfaszystów, z matką podróżuje do Hamburga i Berlina, by widywać się z ojcem, na którego mundurze pojawiają się wciąż nowe ordery i gwiazdki. "Wojna" i "Fuhrer" to najczęściej wypowiadane przez dorosłych słowa, tłumaczące dziecku otaczającą go rzeczywistość. Ucieczki od świata, którego nie rozumie i w którym czuje się niezwykle samotne, szuka więc w bibliotece dziadków, wśród starych książek i atlasów, a także w uwielbianej przez matkę muzyce. Od traumatycznego doświadczenia nazizmu nie można się jednak wyzwolić, również po wojnie. Złot tkwi bowiem wciąż w ludziach.