Płyta w kropki, Iza ponoć też lubi grochy. A co z muzyką? Słodka? Prosta? Obijająca się o banał? Zdziwicie się. Nastrojowa i sentymentalna. Piosenkarka jest na początku swojej drogi. Jeszcze szuka, ale jeśli znajdzie może swoim śpiewaniem wlewać w nasze dusze nadzieje. A w tej chwili trochę brakuje jej radości, uśmiechu, prostoty i słońca – przynajmniej w piosenkach. Stara się być za dorosła.

Pastelowa, łagodna, zmysłowa, taka trochę jesienna i damsko-męska. Słuchając wyobraziłem sobie krople deszczu spływające po szybie i kubek z gorącą herbatą, który trzymałbym w dłoniach, gdybym przy takim oknie stał. Myślałbym wtedy raczej o niedawnym rozstaniu, niż o rozpoczynającej się miłości.
Muzyka absolutnie nie przeszkadza, niezależnie od tego, czy słuchamy jej w pracy, czy nocą w domu. Dźwięki sączą się z głośników. Wiele jest tu radiowych kawałków, ale – jeśli mam się czepiać – całość nie rzuca na kolana. Ginie w masie emitowanych dźwięków. Nie wbija mnie w fotel, nie wyciska emocji, nie powoduje drżenia i fascynacji.
Wszystko jednak jeszcze przed Izą, to z pewnością diament do oszlifowania, który może błyszczeć nawet za dwadzieścia-trzydzieści lat. Na miejscu wokalistki trzymałbym się pasteli. Taka jest jej wrażliwość, taki głos. Apeluję jednak o więcej radości. Spokojne brzmienia mogą również oznaczać radość. Czekam na następną produkcję, chociaż mam wrażenie, że nie nastąpi ona szybko. I dobrze, jest jeszcze wystarczająco dużo do odkrycia dla rozgłośni radiowych na tym krążku, bardziej radiowym, niż teledyskowym. Słuchając wolę zamknąć oczy, niż patrzeć w telewizor. (z)