Kolejna dobra książka Schmitta. Niewiele stron, niewiele słów a tak wiele treści. Z tyłu okładki pisze, że jest to książka o tym, że każdy może zmienić swój los (tak jak w „Przypadku Adolfa H” człowiek jest sumą okoliczności i wyborów). Jednak to nie jedyny temat, którego dotyka w tej książeczce, bo książką nie można tego nazwać. Autor ukazuje też prawdę o rodzicielstwie. Potwierdza od zawsze głoszoną przeze mnie tezę, że być rodzicem to nie urodzić dziecko, ale nie wychowywać i kochać. Porusza też temat religii jednak nie nakazując, nie pouczając tylko ukazując, że wiara, jeśli jest takowa to tkwi jedynie w nas i mamy prawo ją wyrażać tak jak chcemy. Reszty dowiecie się sami... To jedna z tych książek, które każdy interpretuje sam i nie ma złej interpretacji.

Książka nie opowiada o konfliktach rasowych, tolerancji i nietolerancji, ale o niezwykłej przyjaźni chłopca o żydowskim pochodzeniu i muzłumanina mieszkającego w żydowskiej dzielnicy.

"Miłość, jaką do niej żywisz, jest twoja. Należy do ciebie.
Jeżeli ona jej nie chce, to i tak nic nie może zmienić.
Po prostu z niej nie korzysta.
To, co dajesz, Momo, pozostaje twoje na zawsze; to, co zachowujesz,
jest na zawesze stracone!"*

Dla tej i innych sentencji (rad życiowych) warto przeczytać tę książkę. Mówi o rzeczach oczywistych, lecz często niedostrzeganych i niedocenianych przez nas. Uświadamia, jak łatwo pozwalamy innym kierować naszym życiem.


---
* E.E. Schmitt: "Pan Ibrahim i kwiaty Koranu", wyd. Znak, 2004.