W tym wybitnym przekładzie Faust po raz pierwszy brzmi tak, jak go wymyślił Goethe: groteskowo, a zarazem bez zbędnych słów. Także główne postaci, które od wieków żyją własnym życiem - doktor Faust, Mefistofeles i Małgorzata - okazują się nieco inne niż ich wizerunki, znane z teatru, opery czy kina.

Dzieło to świeci blaskiem, jakim wyposażył je geniusz Goethego powołując do życia tłum wspaniale zróżnicowanych postaci i zespalając w całość jedyną i niepowtarzalną dramatyzm zdarzeń, imponującą głębię myśli i najsubtelniejszy liryzm. [...]

W całym "Fauście" czuje się oddech wielkiej historii połączony z głębokim przeżyciem tragicznych sprzeczności ludzkiego życia - "Wszechludzkiej skargi woła za mną chór". Słowa te wypowiada Faust pod drzwiami więzienia, w którym przebywa Małgorzata. ALe ten przejmujący okrzyk rozbrzmiewa na wielu stronicach całego dzieła. I on nadaje najgłębiej humanistyczny sens historyzmowi Goethego, jego przekonaniu o nieustannym postępie ludzkości znaczonym nieuchronnymi tragediami jednostek.

Jan Zygmunt Jakubowski

[Państwowy Instytut Wydawniczy, 1962]